Staren naar een foto
en huilen met de muziek mee en schrijven over je gevoelens en ze niet kunnen verwoorden en je tranen niet willen drogen omdat ze daar moeten blijven, als brandmerk, voor eeuwig ingetrokken, slechts een oppervlakte van mineralen nalatend.

Zwart en wit
worden moeilijk te onderscheiden
ik zie alleen nog grauw, grijs, groen wanneer ik aan je denk.

Al was het water dat we samen hadden nog zo mooi
En de vissen en de planten en  de dieren die onder ons kropen
onder de handdoek op het gras bij het meer
waar de liefde mij bekroop en waar jij me jou gaf.

Al was de chocolade op je onbevlekte rok nog zo perfect
En de trilling in mijn hand, waarmee ik voor de eerste keer
de imperfectie vorm gaf
waar de liefde ons bekroop en waar ze jou en mij ons gaf.

Daar verlang ik naar vannacht
Naar ver vervlogen tijden
Die jij nu net wil mijden

Ik zal je liefhebben en verzorgen
want jij bent het eerste
en jij bent het laatste
en jij bent de woorden die ik nooit meer hoef te lezen, want
je werd me aangeprezen.

Ik leg je achteloos terug
met mijn lichtgevende vingers bestreel ik je
en ik fluister

Welterusten